Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

19 Mαϊου: Ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας τoυ ποντιακού Ελληνισμού! 19 mai: Jour de commémoration du génocide du peuple grec pontique!

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!    JE N'OUBLIE PAS!


En tant que grecque et pontique (originaire de Pontos) je n'oublie jamais le génocide et les massacres de mes grand-parents par les Neoturcs pendant la période 1916-1922!
353.000 d'âmes cherchent la reconnaissance des victimes par les turcs, l'Europe et le monde entier!
Deuxième génocide après celui des Armeniens, reste malconnu par toutes les nations!
Loin d'être une fanatique, sans chercher la vengeance, je demande comme tous mes compatriotes, la rédemption du combat contre le phanatisme, le racisme et l'absurdité et bien ssûr la reconnaissance!
Ce n'est que en sachant bien l'histoire qu'on évite les mêmes fautes!


Le génocide grec ou génocide pontique à ne pas oublier. Le génocide des Grecs Pontiques en 1919 suit le génocide des Arméniens procréés par les Neoturcs de Kemal Ataturk en Turquie. Le massacre du Pont Euxin à commémorer le 19 mai.
Αποτέλεσμα εικόνας για genocide pontian
Une partie fine de l’hellénisme vivait dans Nord Asie mineure, dans la région du sud de la Mer Noire appelée Pont Euxin (en grec Pontos), après la dissolution de l’Empire byzantin. La chute de Trébizonde en 1461 n’a pas fait tomber la conscience grecque des Grecs Pontiques, même s’ils vivaient isolées du corps national grec. La population grecque d’une minorité de l’ordre de 40 % de la population a rapidement dominé la vie économique de la région principalement autour des les centres urbains.
La reprise économique se reflète dans la prospérité démographique et spirituel. Les Grecs du Pont Euxin en 1865 totalisait 265 000 âmes, en 1880 330 000 et au début du 20e Siècle, elle touchait les 700 000. En 1860, il y avait 100 écoles, tandis qu’en 1919 on en comptait 1401. A part les écoles, il y avait aussi des imprimeries de journaux entre autres, des théâtres et des clubs qui ont gardé leur haut niveau spirituel.
1908 est une année marquante pour les peuples de l’Empire Ottoman. C’est en cette année que règne le Mouvement des Jeunes Turcs déclenché dans la marge du Sultan. Beaucoup d’espoirs ont été investis sur les jeunes pour des réformes militaires au sein de l’Empire. Mais bientôt, leurs espoirs s’effondrent. Les jeunes Turcs ont montré leurs visages nationalistes durs affichant un désir de persécution des populations chrétiennes et de conversion religieuse pro-turque de la région, tout ceci en profitant de la participation des Etats européens dans la 1ère guerre mondiale. L’État grec, occupé avec la « Question crétoise » n’avait aucune envie d’ouvrir un nouveau front contre la Turquie.
Les Turcs, utilisant le prétexte de « sécurité nationale », déportent une grande partie de la population grecque dans l’arrière pays inhospitalier de l’Asie mineure, par le biais des soi-disants « bataillons du travail ». Ces bataillons étaient forcés de servir les hommes non-classés dans l’armée. Ils travaillaient dans les carrières, les chantiers, les mines et sur les routes dans des conditions misérables. Beaucoup sont morts de faim, de misère et de maladies.
Αποτέλεσμα εικόνας για genocide pontian
En réponse à l’oppression turque avec meurtres, déportations et incendies de villages pontiques, les Grecs du Pont Euxin, comme les Arméniens, escaladaient les montagnes pour devenir rebelles dans le but de sauver tout ce qui était possible. Après le génocide des Arméniens en 1916, les nationalistes turcs sous Mustafa Kemal avaient maintenant tout le terrain dégagé devant eux pour exterminer les Grecs Pontiques. Ce qu’a échoué le Sultan en cinq siècles, c’est Kemal Ataturk qui l’a réussi en 5 ans !
Αποτέλεσμα εικόνας για genocide pontian
1919, les Grecs, ainsi que les Arméniens, avec le gouvernement grec d’E.Venizelos, tentèrent de créer un État autonome Gréco-Arménien mais ce plan a été abandonné. Les Turcs profitent de cet événement décevant pour les Grecs afin d’aller de l’avant… l’objectif la « solution finale ».
Le 19 mai 1919, Mustafa Kemal atterrit à Samsun pour passer au 2e génocide : au génocide des Grecs Pontiques, sous la direction des Allemands et de conseillers soviétiques. Jusqu’à la “catastrophe de l’Asie mineure” en 1922 a Smyrne, 200 000 Grecs du Pont sont morts. Certains historiens portent le nombre à 350 000. Ceux qui ont survécu à l’épée turque ont fui en tant que réfugiés vers le sud de la Russie, alors qu’environ 400 000 sont arrivés en Grèce.
Leurs connaissances et leur travail ont contribué à l’élévation du nouvel État grec et ont indéniablement modifié l’équilibre démographique du le nord de la Grèce. Certes, avec un certain retard, le Parlement grec a voté à l’unanimité le 24 février 1994 la proclamation du 19 mai une journée de commémoration du génocide de l’hellénisme du Pont Euxin.

Σαν Ελληνίδα και Πόντια δεν ξεχνώ!
Δεν ξεχνώ το αδικοχαμένο αίμα των προγόνων μου, τις σφαγές, τους βασανισμούς, τον ξεριζωμό και την απίστευτα σκληρή προσφυγιά!
Η δεύτερη, μετά των Αρμενίων Γενοκτονία και άργησε ν'αναγνωριστεί από το Ελληνικό κράτος αλλά κυρίως παραμένει μέχρι σήμερα σχεδόν άγνωστη από το σύνολο των κρατών.
Μακριά από φανατισμούς και αναζήτηση εκδίκησης, πιστεύω πως μόνο με τη βαθιά γνώση της ιστορίας και την αναγνώριση των  λαθών, μπορούν τα έθνη να συνυπάρξουν ειρηνικά αποφεύγοντας μελλοντικούς τριγμούς και επανάληψη καταστροφικών πρακτικών!

Η γενοκτονία των Ποντίων

Πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας». Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου.
Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.
Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και χριστιανοί.
Το 1915 ήταν μια χρονιά ορόσημο για τον ποντιακό ελληνισμό της Μικράς Ασίας. Τη χρονιά εκείνη, και ενώ όλα τα ευρωπαϊκά κράτη είχαν εμπλακεί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Τούρκοι εκπόνησαν ένα σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Τον Ιούνιο πραγματοποιήθηκε η εξορία και στη συνέχεια η σφαγή των Αρμενίων, ενώ αρχίζουν οι πρώτες βιαιοπραγίες εναντίον του ποντιακού στοιχείου. Τον Δεκέμβριο του 1916 εκπονήθηκε από τους Τούρκους στρατηγούς Εμβέρ και Ταλαάτ σχέδιο εξόντωσης του άμαχου ελληνικού πληθυσμού του Πόντου που προέβλεπε «Άμεση εξόντωση μόνον των ανδρών των πόλεων από 16 έως 60 ετών και γενική εξορία όλων των ανδρών και γυναικόπαιδων των χωριών στα ενδότερα της Ανατολής με πρόγραμμα σφαγής και εξόντωσης».
Το πρόγραμμα ξεκίνησε 15 ημέρες αργότερα και εφαρμόστηκε κυρίως στις περιοχές της Σαμψούντας και της Πάφρας. Η περιοχή της Τραπεζούντας είχε γλιτώσει από τη μανία των Τούρκων διότι είχε καταληφθεί τον Απρίλιο του 1916 από τον ρωσικό στρατό. Όταν όμως οι Ρώσοι εγκατέλειψαν την πόλη τον Φεβρουάριο του 1918, τότε ο μισός περίπου πληθυσμός της περιοχής εγκατέλειψε τις εστίες του και ακολούθησε τον ρωσικό στρατό κατά την υποχώρησή του. Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Καυκάσου και των παραλίων της Γεωργίας.
Οι Πόντιοι πίστεψαν ότι το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου θα έφερνε και οριστικό τέρμα στα δεινά τους, αλλά διαψεύσθηκαν...

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΜΑ! Bonne fête maman!

Bonne fête à toutes les mères du monde!!!
La fête des mères aujourd'hui en Grèce!

Νικηφόρος Λύτρας: "Η αγκαλιά της μάνας"

Un "grand merci "excuse-moi", un "je t'aime" et un câlin, c'est le plus grand cadeau pour celle qui essaie pendant toute sa vie à assurer le bien-être et le bonheur de son enfant!
D'un jour à l'autre les gens deviennent des photos et alors on se souvient qu'on n'a pas eu la chance de prononcer ces mots si simples et en même temps si puissants!
Faites-le avant d'être si tard!
Bonne fête à toutes ces mères qui contre la guerre, la misère et les catastrophes parviennent à assurer l'existence de leur enfant et la suite de la vie et de l'espérance!

Un fils demanda à sa mère :
- Maman, pourquoi pleures tu ?

Elle répondit :
- Parce que je suis une femme.

- Mais. je ne comprends pas.

La mère se pencha vers lui, l'embrassa et lui dit :
- Mon amour, tu ne comprendrais pas.

Plus tard l'enfant demanda à son père :
- Papa, pourquoi maman pleure régulièrement sans raison ?

L'homme répondit :
- Toutes les femmes pleurent souvent sans raison, mon fils.
C'est tout ce que le père répondit.

Le petit enfant grandit et devint un homme.

Et de temps à autre se demandait :
- Mais pourquoi les femmes pleurent sans raisons apparentes ?

Un jour cet homme s'agenouilla et demanda à Dieu :
- Seigneur, dis moi pourquoi les femmes pleurent avec autant de facilité ?

Et Dieu lui répondit :
- Quand J'ai conçu la femme, Je me devais de créer quelque chose de spécial.

J'ai fais ses épaules suffisamment fortes, capables de supporter le poids du 
monde entier. Mais suffisamment délicates pour le réconforter !

Je lui ai donné beaucoup de force intérieure pour qu'elle puisse supporter 
les douleurs de l'accouchement, et aussi le mépris de ses propres enfants.

Je lui ai donné la force qui lui permet de toujours prendre soin de sa 
famille sans faiblir, malgré les obstacles et la fatigue, alors que d'autre 
auraient baissé les bras !

Je lui ai donné la sensibilité d'aimer ses enfants quelque soient les 
circonstances, bien que ceux-ci l'ai beaucoup blessé.

Cette sensibilité lui permet de consoler n'importe quelle tristesse, pleure, 
ou souffrance d'enfant, et partager les anxiétés, doutes, et peurs 
d'adolescent !

Malgré tout, pour qu'elle puisse supporter tout ça, Je lui ai donné les 
larmes, elles sont exclusivement siennes, pour qu'elle les utilise quand 


elle en a besoin.

En les laissant couler, la femme abandonne en chaque larme un peu d'amour. 
Ces larmes d'amour qui éparpillées par le vent, sauvent l'humanité !


source : Bienvenue chez Sylvie de Batz

Γιώργος Ιακωβίδης: "Μητέρα και παιδί"

Comment se construit le lien mère/enfant ?


Une mère et son enfant vont, à chaque fois, tisser entre eux un lien unique et différent d'une personne à l'autre. Et cette relation singulière se construit jour après jour. Comment ? Qu'est-ce qui peut favoriser ou empêcher ce lien et quels en sont les enjeux ? Les réponses de la psychothérapeute Juliette Allais.


On parle souvent d'amour maternel... Est-ce inné ?
La notion d'amour maternel est implantée depuis longtemps dans notre culture comme quelque chose qui irait de soi. Je préfère, pour ma part, parler du lien entre la mère et l'enfant, plus précis que la notion d'amour qui peut recouvrir tellement de choses différentes pour chacun. Or, cette capacité d'être en lien avec son enfant n'est pas donnée dès le départ : elle se construit au fil du temps et des expériences que la mère va vivre avec son bébé. L'histoire de la mère aura notamment un rôle déterminant là-dedans. En effet, comment a-t-elle été accueillie, aimée, acceptée elle-même par sa propre mère ? Ce tout premier lien va bien évidemment être au cœur de son interaction avec son enfant, et, selon l'histoire, va l'amener à répéter ou réparer ce qu'elle-même aura vécu.




 Μα τι έξυπνη μανούλα!!!  Mais quelle petite maman intelligeante!!! Regardez la vidéo

Ήταν… γάτα. 
Η γατούλα που πρωταγωνιστεί στο βίντεο ήταν έγκυος, όμως κάτι δεν πήγαινε καλά και χρειαζόταν βοήθεια. 
Έτσι έσπευσε έξω από μια κλινική κι άρχισε να νιαουρίζει δυνατά, ζητώντας βοήθεια, μέχρι να την προσέξει κάποιος. 
Το προσωπικό της κλινικής την άκουσε και αμέσως τη μετέφερε σε έναν κτηνίατρο. 
Εκεί η γάτα υποβλήθηκε σε καισαρική. Γέννησε τέσσερα υγιέστατα γατάκια που τώρα ψάχνουν σπίτι. 
Έξυπνη μανούλα! 
πηγή: tvxs
Δείτε το βίντεο: 
Elle avait des difficultés à accoucher, alors elle est allée chercher de l'aide...!

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

8 mai 1945: la Libérté arrive enfin en Europe!

8 mai 1945: fin de la deuxième guerre mondiale!

Liberté par Paul Eluard



Pendant la guerre, engagé dans la Résistance, Paul Eluard participe au grand mouvement qui entraîne la poésie française, et le poème Liberté ouvre le recueil Poésie et Vérité paru en 1942. Les textes qui forment ce recueil sont tous des poèmes de lutte. Ils doivent entrer dans la mémoire des combattants et soutenir l'espérance de la victoire : comme on le faisait pour les armes et les munitions, le poème Liberté à été, à l'époque, parachuté dans les maquis.

 Sur mes cahiers d'écolier
Sur mon pupitre et les arbres
Sur le sable sur la neige
J'écris ton nom


Sur toutes les pages lues
Sur toutes les pages blanches
Pierre sang papier ou cendre
J'écris ton nom

Sur les images dorées
Sur les armes des guerriers
Sur la couronne des rois
J'écris ton nom

Sur la jungle et le désert
Sur les nids sur les genêts
Sur l'écho de mon enfance
J'écris ton nom


Sur les merveilles des nuits
Sur le pain blanc des journées
Sur les saisons fiancées
J'écris ton nom


Sur tous mes chiffons d'azur

Sur l'étang soleil moisi
Sur le lac lune vivante
J'écris ton nom

Sur les champs sur l'horizon
Sur les ailes des oiseaux
Et sur le moulin des ombres
J'écris ton nom

Sur chaque bouffée d'aurore
Sur la mer sur les bateaux
Sur la montagne démente
J'écris ton nom



Sur la mousse des nuages
Sur les sueurs de l'orage
Sur la pluie épaisse et fade
J'écris ton nom

Sur les formes scintillantes
Sur les cloches des couleurs
Sur la vérité physique
J'écris ton nom

Sur les sentiers éveillés
Sur les routes déployées
Sur les places qui débordent
J'écris ton nom


Sur la lampe qui s'allume
Sur la lampe qui s'éteint
Sur mes maisons réunis
J'écris ton nom





Sur le fruit coupé en deux
Dur miroir et de ma chambre
Sur mon lit coquille vide
J'écris ton nom

Sur mon chien gourmand et tendre
Sur ses oreilles dressées
Sur sa patte maladroite
J'écris ton nom

Sur le tremplin de ma porte
Sur les objets familiers
Sur le flot du feu béni
J'écris ton nom


Sur toute chair accordée
Sur le front de mes amis
Sur chaque main qui se tend
J'écris ton nom





Sur la vitre des surprises
Sur les lèvres attentives
Bien au-dessus du silence
J'écris ton nom

Sur mes refuges détruits
Sur mes phares écroulés
Sur les murs de mon ennui
J'écris ton nom


Sur l'absence sans désir
Sur la solitude nue
Sur les marches de la mort
J'écris ton nom


Sur la santé revenue
Sur le risque disparu
Sur l'espoir sans souvenir
J'écris ton nom


Et par le pouvoir d'un mot
Je recommence ma vie
Je suis né pour te connaître
Pour te nommer

Liberté.
Paul Eluard
 Poésies et vérités 1942
Ed. de Minuit, 1942

source: liberté

biographie de Paul Eluard et quelques poèmes ici

Regardez les vidéos




8  Μαΐου  1945: τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου στην Ευρώπη μετά την συνθηκολόγηση της Γερμανίας
Το ποίημα "Ελευθερία" του Γάλλου, στρατευμένου ποιητή Πωλ Ελυάρ είναι επίκαιρο όσο ποτέ!!!

Ελευθερία

Πάνω στα τετράδια του σχολείου
Στα θρανία μου και τα δένδρα
Πάνω στην άμμο και το χιόνι
Γράφω τʼ όνομά σου
Πάνω σ΄ όλες τις διαβασμένες σελίδες
Πάνω σ΄ όλες τις λευκές σελίδες
Στην πέτρα το αίμα το χαρτί τη στάχτη
Γράφω τʼ όνομά σου
Πάνω στις χρυσωμένες εικόνες
Στ΄ άρματα των πολεμιστών
Στην κορώνα των βασιλιάδων
Γράφω τʼ όνομά σου
Στη ζούγκλα και την έρημο
Στις φωλιές και τα σπαρτά
Στην ηχώ των παιδικών μου χρόνων
Γράφω τʼ όνομά σου
Πάνω στα θαύματα της νύχτας
Στο άσπρο ψωμί των ημερών
Στις μνηστευμένες εποχές
Γράφω τʼ όνομά σου
Πάνω σ΄ όλα τα γαλάζια κουρέλια μου
Στο μουχλιασμένο έλος του ήλιου
Στη ζωντανή λίμνη σελήνη
Γράφω τʼ όνομά σου
Στους αγρούς στον ορίζοντα
Στις φτερούγες των πουλιών
και στο μύλο των ίσκιων
Γράφω τʼ όνομά σου
Σε κάθε φύσημα της αυγής
Στη θάλασσα και τα πλοία
Πάνω στο τρελό βουνό
Γράφω τʼ όνομά σου
Στον αφρό απ΄ τα σύννεφα
Στους ιδρώτες της καταιγίδας
Στην βροχή την πυκνή και ανούσια
Γράφω τʼ όνομά σου
Πάνω στα σχήματα που σπιθίζουν
Στις καμπάνες των χρωμάτων
Πάνω στη φυσική αλήθεια
Γράφω τʼ όνομά σου
Στα μονοπάτια που ξύπνησαν
Στους δρόμους που ξεδιπλώθηκαν
Στις πλατείες που ξεχείλισαν
Γράφω τʼ όνομά σου
Στη λάμπα που ανάβει
Στη λάμπα που σβήνει
Στα ενωμένα μου σπίτια
Γράφω τʼ όνομά σου
Στο φρούτο το κομμένο στα δύο
Του καθρέφτη και της κάμαράς μου
Στο κρεβάτι μου άδειο κοχύλι
Γράφω τʼ όνομά σου
Στο λαίμαργο και τρυφερό σκύλο μου
Στα ορθωμένα αυτιά του
Στο αδέξιο πόδι του
Γράφω τʼ όνομά σου
Στο σκαλοπάτι της πόρτας μου
Στα γνώριμά μου αντικείμενα
στο κύμα της ευλογημένης φωτιάς
Γράφω τʼ όνομά σου
Σε κάθε σάρκα σύμφωνη
Στο μέτωπο των φίλων μου
Σε κάθε χέρι που προσφέρεται
Γράφω τʼ όνομά σου
Στο κρύσταλλο των εκπλήξεων
Στα προσεκτικά χείλια
Πολύ πιο πάνω απ΄ τη σιωπή
Γράφω τʼ όνομά σου
Στα χαλασμένα καταφύγιά μου
Στους γκρεμισμένους μου φάρους
Στους τοίχους της ανίας μου
Γράφω τʼ όνομά σου
Στην απουσία χωρίς πόθο
Στη γυμνή μοναξιά
Στα σκαλιά του θανάτου
Γράφω τʼ όνομά σου
Στην υγεία που ξανάρθε
Στον κίνδυνο που εξαφανίστηκε
Στην ελπίδα χωρίς ανάμνηση
Γράφω τʼ όνομά σου
Και με τη δύναμη της λέξης
Ξαναρχίζω τη ζωή μου
Γεννήθηκα για να σε γνωρίσω
Για να πω τ΄ όνομά σου
Ελευθερία!



Σαν σήμερα, 8/5/1945, έληγε ο Β΄ παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη. Τα Σοβιετικά στρατεύματα, που στο μεταξύ είχαν καταλάβει το Βερολίνο εξαναγκάζοντας τον Χίτλερ σε αυτοκτονία, ενώνονταν με τα στρατεύματα των ΗΠΑ, Αγγλίας και Γαλλίας και έγραφαν το τέλος του.
Οι λαοί ανακάλυπταν όλο το μέγεθος της εγκληματικής φύσης του φασισμού και των οικονομικών δυνάμεων που τον εξέθρεψαν. Δεκάδες εκατομμύρια οι νεκροί, ανυπολόγιστες οι απώλειες σε υλικό, κοινωνικό και πολιτιστικό πλούτο. Χώρες καταστράφηκαν, μεταξύ τους και η Ελλάδα. Οι λαοί νικούσαν αλλά με τεράστιες απώλειες.
Από τα σπλάχνα της Ευρώπης αλλά και όλου του κόσμου, τότε, βγήκε μια στεντόρεια κραυγή: «ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ»! Ένα σύνθημα που είναι γραμμένο και στον τόπο του ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων.
Αμέτρητες οι απώλειες για χώρες όπως η Σοβιετική Ένωση, η Πολωνία, η Ελλάδα, η Γιουγκοσλαβία κ.α.. λαοί εξοντώθηκαν μαζικά χωρίς οίκτο. Βασανιστήρια παντού! Η χώρα μας έχασε σχεδόν το 8% του πληθυσμού, η Πολωνία πάνω από το 22% η Σ. Ένωση το 14%!
 Οι νεώτερες γενιές πρέπει να διδάσκονται από την ιστορία αν θέλουν να διαφυλάξουν το μέλλον τους, γιατί, το τέρας πάντα παραμονεύει, μεταλλασσόμενο σε διάφορες μορφές, και σήμερα.

Ας μη ξεχάσουμε ποτέ. Η αμνησία είναι η οδός επανάληψης της τραγωδίας.
πηγή: www.eea.gr